یاد نیک
اگر
کسی در حق کسی نیک گوید ، آن خیر و نیکی به وی عاید می شود . و در حقیقت ،
آن ثنا و حمد به خود می گوید . نظیر آن چنان باشد که کسی گرد خانه خود
گلستان و ریحان کارد ، هر باری که نظر کند ، گل و ریحان بیند ، او دایماً
در بهشت باشد . چون خو کرد به خیر گفتن مردمان ، چون به خیر یکی مشغول شد ،
آن کس محبوب وی شد ، و چون از ویش یاد آید ، محبوب را یاد آورده باشد. و
یاد آوردن محبوب گل و گلستان است و روح و راحت است و چون بد یکی گفت آن کس
در نظر او مبغوض شد . چون از او یادکند و خیال او پیش آید، چنان است که مار
یا گزدم یا خار و خاشاک در نظر او پیش آید . اکنون چون می توانی که شب و
روز گل و گلستان بینی و ریاض ارم بینی ، چرا در میان خارستان و مارستان
گردی ؟ همه را دوست دار تا همیشه در گل و گلستان باشی . و چون همه را دشمن
داری ، خیال دشمنان در نظر می آید ، چنان است که شب و روز در خارستان و
مارستان می گردی . پس اولیا که همه را دوست می دارند ، و نیک می بینند ، آن
را برای غیر نمی کنند ، برای خود کاری می کنند ، تا مبادا که خیالی مکروه و
مبغوض در نظر ایشان آید . چون ذکر مردمان و خیال مردمان در این دنیا لابد و
ناگزیر است ، پس جهد کردند که در یاد ایشان و ذکر ایشان همه محبوب و مطلوب
آید تا کراهت مبغوض مشوش راه ایشان نگردد. پس هر چه می کنی در حق خلق و
ذکر ایشان به خیر و شر ، آن جمله به تو عاید می شود . و از این می فرماید
حق تعالی :
« مَنْ عَمِلَ صَالِحًا فَلِنَفْسِهِ وَمَنْ أَسَاء فَعَلَيْهَا وَمَا رَبُّكَ بِظَلَّامٍ لِّلْعَبِيدِ »
﴿ فصلت ؛46﴾
« هر كه كار شايسته كند به سود خود اوست و هر كه بدى كند به زيان خود اوست و پروردگار تو به بندگان [خود] ستمكار نيست »
و یا :
« فَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ خَيْرًا يَرَهُ ، وَمَن يَعْمَلْ مِثْقَالَ ذَرَّةٍ شَرًّا يَرَهُ »
پس هر كه هموزن ذرهاى نيكى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد و هر كه هموزن ذرهاى بدى كند [نتيجه] آن را خواهد ديد
فیه ما فیه : تصحیح و توضیح دکتر توفیق سبحانی : فصل ۵۴ - سطر۲-۱۸
منبع : http://www.gholamrezakhaki.blogfa.com/cat-21.aspx